جمال رضايى
687
بيرجندنامه ( فارسى )
سَبرِ مُكُنم كِ قَافِله بار كُنه sabre mokonom ke qafele bar kone * كاردِا دَ مِيُانِ استُخُا دَارُم مُا karde da meyone ostoxo darom mo ستاره در آسمان نشان دارم من * يارى در ميان جاهلان ( جوانان ) دارم من صبر مىكنم كه قافله بار كند * كاردى در ميان استخوان دارم من * * * دوُرى زِ بَرُم از تُ خَوَر نيس [ ت ] مُره duri ze barom az to xavar nis [ t ] more * مىسوزَمُ چَارِ يِا دِگَر نيس [ ت ] مُره misuzomo careye degar nis [ t ] more مَايُم كِ بِ جَانِبِ تُ پَرواز كُنُم mayom ke be janebe to parvaz konom * امّا چِ كُنُم كِ بال و پر نيس [ ت ] مُره amma ce konon ke balo par nis [ t ] more دورى ز برم از تو خبر نيست مرا * مىسوزم و چارهيى دگر نيست مرا خواهم كه به جانب تو پرواز كنم * امّا چه كنم كه بال و پر نيست مرا * * * جايِا كِ تُنِى مَگَر زَمينِ يَمَنه jaye ke to ney magar zamine yamane * يك تِكّه كَاقَزِا مَگَر چَن تَمَنه yak tekkeye kaqaze magar can tamane يا كَاقَزِا نِا وُ يا قَلَم بشكسته ya kaqaze ne vo ya qalam beskaste * يا خَاتِرِ مِارَبُا زِ مُا وَرگشته ya xatere merabo ze mo vargeste جايى كه تويى مگر زمين يَمَن است * يك تكّه كاغذى مگر چند تومان است يا كاغذى نيست و يا قلم شكسته * يا خاطر مهربان ز من برگشته * * * اوُ يارِ مُنِا كِ از بُلَن مىاايه u yare mone ke az bolan miaye * خُد اسپِ سفيد سَد تُمَن مىاايه xod aspe sefide sad toman miaye مُا اسپ سِفيدِ سَد تُمن ره چِ كُنُم mo aspe sefide sad toman re ce konom * ديوُانه شِده بِ جنگِ من مىاايه divone sede be jange man miaye او يار منست كه از بلند مىآيد * با اسب سفيد صد تومان مىآيد من اسب سفيد صد تومان را چه كنم * ديوانه شده به جنگ من مىآيد * * *